دل من دیر زمانیست که می پندارد

دوستي" نيز گلي است،

مثل نيلوفر و ناز،

ساقه ترد و ظريفي دارد.

بي گمان سنگدل است آنکه روا مي دارد

جان اين ساقه نازک را

- دانسته -

بيازارد!

در زميني که ضمير من و توست،

از نخستين ديدار ،

هر سخن ، هر رفتار ،

دانه هايي است که مي افشانيم.

برگ و باري است که مي رويانيم

آب و خورشيد و نسيمش " مهر" است .

گر بدانگونه که بايست به بار آيد ،

زندگي را به دل انگيزترين چهره بيارايد .

آنچنان با تو درآميزد اين روح لطيف ،

که تمناي وجودت همه او باشد و بس.

بي نيازت سازد ، از همه چيز و همه کس .

زندگي ، گرمي دلهاي به هم پيوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است .

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز،

عطر جان پرور عشق

گر به صحراي نهادت نوزيده است هنوز

دانه ها را بايد از نو کاشت!

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان

خرج مي بايد کرد .

رنج مي بايد برد ،

دوست مي بايد داشت !

با نگاهي که در آن شوق برآرد فرياد

با سلامي که در آن نور ببارد لبخند

دست يکديگر را

بفشاريم به مهر

جام دلهامان را

مالامال از ياري ، غمخواري

بسپاريم به هم

بسراييم به آواز بلند :

- شادي روي تو !

اي ديده به ديدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

عطرافشان

گلباران باد .

فریدون مشیری 

من آبادی نمی خواهم ، خرابم کن ، خرابم کن

بسوزان ، شعله ام کن ، در دهان شعله ، آبم کن

خوشا آن شب ، که با آهی بسوزم هستی خود را

خدایا تا گریزم زین تن خاکی ، شهابم کن

به نعمت نیستم مایل ، " خدای خانه" را خواهم

مرا گر عاشق صادق نمی دانی ، جوابم کن

اگر جنت بود بی تو ، و گر دوزخ بود با تو

ز جنت ها گریزانم ، به دوزخ ها عذابم کن

ز شرم تنگدستی، می گریزم از تهی دستان

مرا ای دست قدرت! یا بمیران یا سحابم کن

دلم خواهد بسوزم، تا به عالم روشنی بخشم

تو ای " مهر آفرین!" در برج هستی آفتابم کن

پس از مرگم تو ای افسانه گو سوز نهانم را

ببر در قصه ها افسانۀ صدها کتابم کن

مهدی سهیلی

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

 بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

 تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

 چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب

 تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من

 که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

 مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

 چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

 چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

 که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هرشب

 تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب

 حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

 دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش

 چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

 کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟

 که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

ز غم کسی اسیرم که خودش خبر ندارد 

 عجب از محبت من که در او اثر ندارد 

 غلط است هر که گوید به دل است راه دل را 

 دل من ز غصه خون است دل او خبر ندارد 

مهربان پروردگار! به پاسداشت مهرورزی تو، روزه گرفتیم و اكنون به نماز

فطرت، پاك میرویم و در آبی رحمتت روح و جان می شوییم و تن پوش

آمرزش بر تن می نماییم.

در این لحظه های سبز استجابت، شاخه های نخل آرزو را در دست می

گیریم و ظهور موعود آخرین را از تو میخواهیم.

عید سعید فطر،عید آسودگی از آتش غفلت و رهیدگی از زنجیر نفس بر

میهمانان حضرت حق مبارکباد.

ای دل ، به کوی او ز که پرسم که یار کو ؟!

در باغ پر شکوفه ، که پرسد بهار کو ؟!

نقش و نگار کعبه نه مقصود شوق ماست

نقشی بلند تر زده ایم ، آن نگار کو ؟!

جانا ، نوای عشق خموشانه خوش تر است

آن آشنای ره که بود پرده دار کو ؟!

ماندم درین نشیب و شب آمد ، خدای را

آن راهبر کجا شد و آن راهوار کو ؟!

ای بس ستم که بر سر ما رفت و کس نگفت

آن پیک ره شناس حکایت گزار کو ؟!

چنگی به دل نمی زند امشب سرود ما

آن خوش ترانه چنگی شب زنده دار کو ؟!

ذوق نشاط را می و ساقی بهانه بود

افسوس ، آن جوانی شادی گسار کو ؟!

یک شب چراغ روی تو روشن شود ، ولی

چشمی کنار پنجره ی انتظار کو ؟!

خون هزار سرو دلاور به خاک ریخت

ای سایه ! های های لب جویبار کو ؟!

ه . ا . سایه