درون سینه آهی سرد دارم

رخی پژمرده رنگی زرد دارم

ندانم عاشقم  مستم چه هستم ؟

همی دانم دلی پر درد دارم

نازنین آمد و دستی به دل ما زد ورفت

 کنج تنهایی ما را به خیالــــی خوش کرد 

  خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی مــــا دید و دریغش آمد

 
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد 

 که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانــــی ام اندیشه نکرد 

 چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

 بود آیــــــا که ز دیوانه ی خود یاد کند 

 آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

 سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش 

عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت